Cüneyt GÜNDOĞDU

Sebepsiz bir sevgiydi beni bir kenara atan aslında Ve gülmeler gelirdi kulağıma Fısıltı fısıltı... Tepeden inme bir ihtişam Devşirme bir nikâh Ve katli vacip bir yaşam… Yıkık duvara yaslanmış Ve işte...

Sallanacaksın Son ipliği dala tutulu bir yaprak gibi gidip geleceksin... Savrulacaksın Tırnaklı bir denizdeki sandal gibi savrulacaksın... Gönlünden geçenle dilinden düşen bir olmadıkça Çalkalanacaksın... Kuru bir deniz gibi yırtılacaksın Avuçladıkça denizleri...

Bu bahçeden bir arzu geldi geçti… Yekpare ışıltısında bin parçalı bir yüz Bir yüzünde unutulmuş saadetler vardı Kâğıttan kahkahasında O hicrani toyluk Ve o güvensizlik emareleri… İlk yıldızın doğduğu gece Ağlamasını...

Öğrenmek sevdayı saatlerin seyrinde Zulmü, bir bakışınla silebilmek yeryüzünden… Lütfuna esirse yaralı kalbim Cümlelerine dönükse içimdeki filiz Ve ellerindeyse en büyük merhamet Merhaba diyorum yine sana, Beni sevdanla sararsan şayet… Cüneyt...

Gergefime iki damla kor düştü Akasyaların açma mevsiminde Bunca eziyetin arasında Bu sabah daha erken uyandım Sonsuz çiçek kokusundan... Göklerden kaçan kuşlar Bulutlardan kaçan yağmurlar İsyanlardan kaçan insanlar vardı bu sabah...